عضو شوید


نام کاربری
رمز عبور

:: فراموشی رمز عبور؟

عضویت سریع

نام کاربری
رمز عبور
تکرار رمز
ایمیل
کد تصویری
براي اطلاع از آپيدت شدن وبلاگ در خبرنامه وبلاگ عضو شويد تا جديدترين مطالب به ايميل شما ارسال شود



عاشق بودن، مانند آنست که در آشوویتس باشی.

تبادل لینک هوشمند
برای تبادل لینک  ابتدا ما را با عنوان آواز قو و آدرس mahilooseh.LXB.ir لینک نمایید سپس مشخصات لینک خود را در زیر نوشته . در صورت وجود لینک ما در سایت شما لینکتان به طور خودکار در سایت ما قرار میگیرد.






آمار وب سایت:  

بازدید امروز : 85
بازدید دیروز : 72
بازدید هفته : 359
بازدید ماه : 839
بازدید کل : 51837
تعداد مطالب : 95
تعداد نظرات : 57
تعداد آنلاین : 1

آمار مطالب

:: کل مطالب : 95
:: کل نظرات : 57

آمار کاربران

:: افراد آنلاین : 1
:: تعداد اعضا : 6

کاربران آنلاین


آمار بازدید

:: بازدید امروز : 85
:: باردید دیروز : 72
:: بازدید هفته : 359
:: بازدید ماه : 839
:: بازدید سال : 4860
:: بازدید کلی : 51837

RSS

Powered By
loxblog.Com

دستنوشته ها، ترانه ها و داستانها

قواعد ابتدایی ترانه
سه شنبه 19 اسفند 1393 ساعت 5:29 | بازدید : 405 | نوشته ‌شده به دست وحید شعبانی | ( نظرات )

قواعد ابتدایی ترانه

 

(برای دوستانی که تقاضای نقد ترانه هاشونو دارن، این مطلب رو میذارم. اگه با قواعد ابتدایی ترانه آشنا باشن، بعدش میشه درباره مسائل مهمتر نوشته هاشون هم حرف زد)


تمام اونچه که درباره ترانه به شما میگم به معنی محدود کردن امکانات زبانی شما برای سرودن نیست.
بلکه میخوام بگم گفته هام به منزله ی امکانات تازه ای هستند که شما در صورت پسندیدنشون میتونین به کار بگیرید.
اولا بخاطر داشته باشیم که هنوز هیچ تعریف قطعی و یگانه ای از ترانه عرضه نشده. پس میشه گفت ترانه مثل داستانیه که هنوز به آخر نرسیده. هنوز هم میشه در ترانه خلاق و نوگرا بود.
من ترانه های شما رو با دقت خوندم و به حسام جان گفتم که سراینده ی این ترانه ها هفده یا هجده ساله هست.البته من غیبگو نیستم و فقط به خاطر نوع زبان به کار گرفته شده در ترانه ها تونستم سن ترانه سرا رو حدس بزنم.
این یه موضوع خیلی ساده هست که هر کسی در هر موقعیتی که باشه زبان خاص خودشو داره. زبان هم مثل اثر انگشت منحصر به فرده. براتون عجیب نباشه اگه بگم که دانشمندان زبان شناس میتونن از روی خوندن متنی که شما از خودتون مینویسین هویت شما رو تعیین کنن.


درباره ی خود ترانه ها باید بگم که شما باید با وزن، قافیه و ردیف در شعر آشنا بشین.
این سه عامل، در آغاز،فیزیک و بدنه ی ترانه ی شما رو تشکیل میدن.
لطفا هر سه تاشو بشناسین.


وزن:
همونجور که از اسمش بر میآد آدمو یاد ترازو میندازه. معنیش اینه که سروده ی شما باید موزون باشه تا وقتی میخونیمش خوشاهنگ به نظر برسه.


هر بیت از ترانه های شما از چهار قطعه ی هشت هجایی تشکیل شده. هجا تقریبا همون واحدیه که در دبستان به نام « بخش » میشناختیم.


بابا آب داد.


چن بخشه؟


چهار بخشه.


با     با     آب     داد


به همین ترتیب میشه هجاهای یه شعر یا ترانه رو شمرد.


مَ     گِه     می     شِه     تو     نَ     با     شی               لَ     با     یِ     مَن     باز    بِ     خَن     دِه


مگه میشه تو نباشی                                                لبای من باز بخنده؟


این یه مصرع بود که از دو قطعه ی هشت هجایی به وجود اومده بود.


ترانه ها میتونن وزنهای مختلف و آزادتری هم داشته باشن.


این بیت از ترانه ی زبیای سوء تفاهمِ شادمهر از هشت قطعه ی شش هجایی تشکیل شده:


اَز     اَ     وَ     لین     جُم     لت                    فَه     می     دِه     بو     دَم     زود


از اولین جملت                                           فهمیده بودم زود


عِش     قا     یِ     قَب     لَز     تو                سو    ءِ     تَ    فا    هُم     بود


عشقای قبل از تو                                       سوء تفاهم بود


البته وزن ترانه های شما بهتر از ردیفها و قافیه هاتونه.


با اینحال گاهی وزنتونو کاملا گم میکنین.


پس بمون کنار من     تا با تو عاشقی کنم


این بیت در اون ترانه نمونه ی همین گُم شدن وزنه. در اون ترانه مصرعها رو با قطعه های هفت هجایی شروع کردین که اتفاقا خیلی خوشاهنگ بود:


تو     وُ     جو     دِ ت     مُع     جِ     زَس               وَق     تی     اَز     حِ     سَم     بِ     گی


تو وجودت معجزس                                            وقتی از حسم بگی


اما در بیت آخر وزنتون به هم ریخت.بشمرین:


پَس      بِ     مون     کِ     نا     رِ     مَن               تا     با     تو     عا     شِ     قی     کُ     نَم
1         2       3       4    5     6      7                1     2    3       4      5      6      7      8


پس بمون کنار من                                              تا با تو عاشقی کنم



فعلا اگه فقط همینو درباره ی وزن درک کنین گام بلندی برداشتین.

اما ردیف و قافیه.
خیلی ساده هست که انتهای همه ی قطعه ها یا مصرعها یا بیتها با هم هماهنگ باشن.
این هماهنگی یا با قافیه به دست میآد یا با ردیف.


اول ردیفو بشناسیم.


وقتی تو پیش منی          من به بودن          قانعم
حتی از رفتن بگی           من به رفتن          قانعم


در این بیت عبارت « قانعم » دو بار در انتهای هر مصرع تکرار شده. این ردیفه.

وقتی ازم دور میشی تو         صدام به آسمون                میره
دست به دُعا میشم و باز        قلبم میگه که اون              میره


در اینجا عبارت « میره » نقش ردیفو بازی میکنه.


در واقع هر وقت در انتهای دو مصرع یه عبارت دقیقا تکرار شد، اون ردیفه.

مثل این بیت زیبا از ترانه ی گریه ی احسان:


گریه نمیکنم نگو که سنگم     گریه غرورمو به هم           میزنه
مرد برای هضم دلتنگیاش      گریه نمیکنه قدم                میزنه

اما قافیه.
در همین بیتها قافیه ها رو بشناسیم.

وقتی تو پیش منی          من به بو          دَن          قانعم
حتی از رفتن بگی           من به رَف        تَن          قانعم


« دن » با « تن » هم قافیه هست.

وقتی ازم دور میشی تو         صدام به آسِ          مون                 میره
دست به دُعا میشم و باز        قلبم میگه که          اون                 میره


« مون » با « اون » هم قافیه هست.

گریه نمیکنم نگو که سنگم     گریه غرورمو به           هَم                میزنه
مرد برای هضم دلتنگیاش      گریه نمیکنه قَ              دَم                میزنه


« هم » با « دم » هم قافیه هست.


امیدوارم به حسام نگین که اینا رو خودم می دونستم.
در خیلی از بیتها ردیف و قافیه ی درستی ندارین.

ترانه هام غزل میشن          با خال سرخِ      لب      تو
نقاشی هام جون میگیرن     با حس نابِ      اسم       تو


می بینیم که قافیه ندارین.کلمه ی « لب » با کلماتی مثل « تب » و «شب» می تونه هم قافیه بشه.

ببینین در این ترانه از سیاوش،سُراینده چطور قافیه ها رو چیده:
بدون اینو که دل من          شده جادو به             طلسم           اِت
یکی موند این ورِ دنیا        که تو یادش مونده      اسم            اِت

شاید اگه شاهین نجفی این بیت رو می نوشت اینجوری میشد:


ترانه هام غزل میشن          با خال سُرخِ لبِ تو
نوشته هام جون میگیرن     با اسم لامذهبِ تو


البته فقط یه شوخیه.اما میشه بین « لب » و « هب » قافیه رو به وضوح دید.

اگه یه نگاه ساده به این ترانه هاتون بندازین می بینین که درباره ی قافیه خیلی ضعیف بودین.

موسیقی عشق تو رو          رو کاغذم           حک           میکنم
برای داشتن دلت                به دنیا هم          پشت          میکنم



« حک » با « پشت » هیچگونه هماهنگی از نظر قافیه نداره.

شاید باید می نوشتین:


موسیقی عشق تو رو             رو کاغذم               حک           میکنم
بدون آهنگ صدات                به هر صدا             شک           میکنم


البته این فقط یه مثاله.

بدون در نظر گرفتن قافیه خلق ترانه های زیبا ممکن نیست.
همه ی ترانه سراهای موفق از قافیه به بهترین شکل استفاده میکنن.
ترانه ی تقدیر شادمهر رو خانم مونا برزویی نوشته:

پیدات کنم حتی اگه            پروازمو          پرپر          کنی
محکم بگیرم دستتو          احساسمو         باور          کنی

ببینین بین عبارات « پرپر » و « باور » چه هارمونی زیبایی به وجود اومده.


زیباتر وقتی میشه که می بینیم بین عبارتهای قبلی هم قافیه هست.


« پروازمو » و « احساسمو ».

مطمئنا ترانه های شما هم میتونه نمونه های زیبایی از رعایت قافیه وجود داشته باشه که هر کس از خوندنشون لذت ببره. مثل این بیت:
 
بودنت برای حسم             مثل تعبیر یه           رویا          ست
یهو دیدی مهره چرخید      فال امروز تو          اینجا          ست

به هر حال همونطور که به حسام جان گفتم، حس میکنم برای نوشتن ترانه های خوب مستعد هستین.
حستون خوبه و عبارتها و ترکیبهای خوبی خلق میکنین. اگه دوس دارین باید برای استعدادتون وقت بذارین تا پرورش پیدا کنه. وگرنه فقط یه استعداد خالی می مونه.
ترانه های خوب بخونین و ترانه های خوب بشنوین.
عضو آکادمی اینترنتی ترانه بشین.
و در جلسه های ترانه ی انجمن ترانه ی شهرتون شرکت کنین.
در ضمن همه ی نوشته هاتونو توی یه دفتر مرتب بنویسین.

امیدوارم یه روزی ترانه های قشنگی بنویسین که خواننده های محبوبتون اونا رو بخونن.


وحید شعبانی


|
امتیاز مطلب : 18
|
تعداد امتیازدهندگان : 4
|
مجموع امتیاز : 4
جرات پرواز یک عقاب
چهار شنبه 13 اسفند 1393 ساعت 4:4 | بازدید : 496 | نوشته ‌شده به دست وحید شعبانی | ( نظرات )

 

جرات پرواز یک عقاب

 

من در برابر قفسی ایستاده ام
آنجا که زندگی در بند خفته است
آنجا که زیستن زوالیست دائمی
آنجا که عشق نیز کلامی نگفته است.

من در برابر قفسی ایستاده ام
و تصویر این قفس
تدریج نا مبارک بیهوده ماندن و
ترویج باور مسموم انقیاد
ترکیب جانخراش پرنده و محدوده ی فلز
تندیس صامت و محزون موجود زنده ایست
که مشغول مردن است.

من در برابر قفسی ایستاده ام
و باور نمیکنم که چیزی در این قفس
با شوق پر کشیدنم ایستادگی کند.

در من دمیده است چیزی شبیه جرات پرواز یک عقاب
چیزی پر از شتاب-همانند یک شهاب-
چیزی به تازگی در من شکفته است.
من در برابر قفسی ایستاده ام
و ابیات نو سروده و مغرور آواز خویش را
-
این بالهای نو گشوده و پرشور پرواز خویش را-
بر ساکنان دلگرفته و مغموم این قفس تکرار میکنم.

محدوده ی قفس در ذهن تنگ ماست
امکان پر زدن-بخت رها شدن-از این قفس جداست.

چیزی به نام جرات پرواز را فراموش کرده ایم
و آن شمع تابناک را خاموش کرده ایم
که شاهکلید شعورمان نه در قفل یک قفس
که در عمق ذات خویشتن نهفته است
و خوشبخت آن کسی
که آوای آسمانی رویای خویش را
از درون خویشتن شنفته است.


وحید شعبانی
تابستان 1389

 


|
امتیاز مطلب : 31
|
تعداد امتیازدهندگان : 7
|
مجموع امتیاز : 7
ترانه ی حیوون، سروده ی وحید شعبانی
سه شنبه 12 اسفند 1393 ساعت 20:49 | بازدید : 220 | نوشته ‌شده به دست وحید شعبانی | ( نظرات )

حیوون

 

تُف به من، تُف به احساسم
تُف به شعرهای معصومم
تُف به نازکدلی، به تنهاییم
تُف به این قریحه ی شومم

تُف به اندوهِ لبخندم
تُف به قلبِ مجروحم
تُف به هستی و مرگم
تُف به آزادیِ روحم

من یه آوازِ تنهایی
من یه احساسِ شیدایی
من یه دنیای رویایی
من دُچارِ خودافشایی

من یه ایثارِ مجنونم
من یه محبوبِ ملعونم
من یه مشروبِ مسمومم
به خُدا من یه حیوونم!

به خُدا من یه حیوونم
آدما رُ نمی فهمم
من « یه فرشته ی مغضوب »
که خُدا رُ نمی فهمم

من یه ترانه ی سانسور
من یه تراوشِ ممنوع
من یه اُلاغ بی آخور
من یه تجاوزِ مشروع

من تمامِ خودم هستم
خودی که از خودش سیره
خیلی وقته یه حیوونم
واسه آدم شدن دیره

من کسیکه خیانت دید
من یه عشقی که بیجا بود
میوه ای که خودش رُ چید
من دروغی که زیبا بود



من همون آدمی که حیوون بود
در خودش دُچارِ تناقض شد
یه جنازه به مرگ تمکین کرد
به تنِ مُرده شم تجاوز شد

وحید شعبانی
18 شهریور 1392
ساعت 6 صبح


|
امتیاز مطلب : 26
|
تعداد امتیازدهندگان : 6
|
مجموع امتیاز : 6
ترانه ی ترفیع، سروده ی وحید شعبانی
سه شنبه 12 اسفند 1393 ساعت 20:40 | بازدید : 207 | نوشته ‌شده به دست وحید شعبانی | ( نظرات )

 

ترفیع

 

تو یه شاعرو کشتی
افتخاری نصیبت شد
گرگ مخفی چوپان
چه شکاری نصیبت شد

روی دست مردم رفت
اونکه زیر پای تو جون باخت
تو فقط تفنگو میشناسی
اون فقط ترانه رو میشناخت

اگه همصحبتش بودی
زنده میکرد برات شوقو
تو ترانه دوس داری
یا دروغای مافوقو؟

تو فقط جنگو می فهمی
و فقط تانک و پوتینو
اون فقط عشقو می فهمید
و فقط جون شیرینو

یادته لحظه ی آخر
چهره ی مرد آرومو؟
به تو لبخند زد- تو زدی
به سرش بُهت باتومو!

عکسشو ببین خندش
چه قشنگ و آسمانی بود!
طرح صورتش دور از
چهره های پادگانی بود!

چهره هایی که قلبشون توی
صبحگاه مشترک،مُرده!
نمیدونی که قلب دنیا از
رژه هاتون تَرَک خورده!

«
ضد شورش » شده اسمت
«
بله قربان » شده دینت!
خونبهای همسایس
خاطرات شیرینت!

تو یه شاعرو کشتی
که توی آسمون جاشه
یه ستاره رو شونه هات افتاد
پس مبارکت باشه...

وحید شعبانی
2
مرداد 1392
2
بامداد

 


|
امتیاز مطلب : 10
|
تعداد امتیازدهندگان : 2
|
مجموع امتیاز : 2
ترانه ی جشن تبریزی ها، سروده ی وحید شعبانی
سه شنبه 12 اسفند 1393 ساعت 17:48 | بازدید : 166 | نوشته ‌شده به دست وحید شعبانی | ( نظرات )

جشن تبریزی ها

 

اولین روز از مهر جمعه ای زیبا بود
باغ تنهاییهام مثل یک رویا بود

رفته بودم از شهر به دهاتی گمنام
می وزید از مشرق باد سردی آرام

گوییا جشنی بود رقص تبریزیها
می تکاندند از تن برگ پاییزی را

دو کبوتر با هم دانه بر می چیدند
دو پرستو چالاک باله می رقصیدند

نغمه ی یک بلبل میرسید از جایی
شکوه میکرد انگار از غم تنهایی

مثل روحی تنها در تماشا بودم
فارغ از این دنیا مست و شیدا بودم

زیر لیموداری سایه پیدا کردم
از اناری نارس اشتها وا کردم

طعم ترشین اش کشت زهر بدخلقی را
عطر لیمو گم کرد شهر بدخلقی را

مثل یک سنجاقک در هوایی تازه
بی هدف میرفتم رو به جایی تازه

ناگهان می ماندم مثل یک دیوانه
خیره در غوغای رنگ یک پروانه
می شنیدم از باغ قصه ای کیهانی
غوطه ور بودم در برکه ای روحانی

مملو از خرسندی تا شب آنجا بودم
غرق آن رویای ناب و زیبا بودم

شب که شد برگشتم رو به بی چیزیها
همچنان بر پا بود جشن تبریزیها


وحید شعبانی- اول مهر 1390


|
امتیاز مطلب : 20
|
تعداد امتیازدهندگان : 4
|
مجموع امتیاز : 4
ترانه ی جرم، سروده ی وحید شعبانی
سه شنبه 12 اسفند 1393 ساعت 17:45 | بازدید : 203 | نوشته ‌شده به دست وحید شعبانی | ( نظرات )

جرم

 

مث آرامش یه خواب بعد از ظهر
توی تنهاییای خود رها بودم
خدای کهکشان در سینه ی من بود
تو اقیانوس قلبم ناخدا بودم

مسیرم رو به بی پایان زیبایی
قدمگاهم زمین پاک رویاها
تو دستام مشعل مغرور تنهایی
نگاهم رو به چشم انداز فرداها

می رفتم اسممو رو سنگ بنویسم
بشم تندیس جاویدان یه انسان
نمی ترسیدم از تاریکی و تردید
تو چشمام برق می زد ایمان یه انسان
             
                 ٭٭٭٭٭

تو ای زن ای تموم معنی عشق
رسیدی وقتی من مغرور بودم
نه اینکه انتخابت کرده باشم
اگه عاشق شدم مجبور بودم

میون مُرده باد و زنده بادا
منو پر از تب ترانه کردی
با یه اخمت منو کشتی هزار بار
با یه خنده هزار بار زنده کردی

می دونستم نوازش جرمه اما
تن ابریشمیتو لمس کردم
تا عطرت توی متن شامه ام بودم
نفس رو توی سینه حبس کردم

اسیر قیر دامنگیر موهاتم
نذار از بند آغوشت رها باشم
بکش رو گردنم زنجیر دستاتو
بذار مصلوب اون چشم سیا باشم

وحید شعبانی
20 خرداد 1392


|
امتیاز مطلب : 15
|
تعداد امتیازدهندگان : 3
|
مجموع امتیاز : 3
نقد ترانه ی آخرین آرزو، سروده ی سعیده پور محمد
شنبه 9 اسفند 1393 ساعت 7:57 | بازدید : 255 | نوشته ‌شده به دست وحید شعبانی | ( نظرات )

نقد ترانه ی آخرین آرزو، سروده ی سعیده پور محمد

به قلم وحید شعبانی

بــذار ایـن بــتــی کــه ازت ســاخــتــم
بــا دســت خــودت تــوو دلـم بـشـکـنـه
بــیــا کــارمــو یــکـســره کـن،نــتــرس
هــمــیــن آخــرِ دل بــه تــو بــســتـنـه
یــه سـیـلـی بـخـوابـون تــوی صــورتـم
بـذار بـا حــقــیــقــت مــواجــه بــشــم
از ایــن خــواب خــوش بــهـتـره بـپـرم
بــرام هـیـچ مـهـم نـیـس اگه له بشم
بـــا رویـــای تــو زنـــدگـــی کـــردم و
بــــدون اجــــازه پـــرســــتـــیـــدمـــت
بــه فــکــر خــودم بــودم و هـیـچ وقـت
به اون که می خواستیش نبخشیدمت
هــنــوزم بــه رویــای تـــو دلــخــوشــم
خــیـال تــو خــواب و خــوراکــم شــده
تـو رُ لـحـظـه لـحـظـه نفس می کشم
چـقـد زود شـکـسـتـم مـسـلـم شده
بــزن! راحــتــم کــن! نـــجــاتـــم بـــده
هـــمـــیـــن آخـــریـــن آرزومـــه،بـــــزن
یـه جــوری کــه یــادم بــمــونــه دیـگـه
نــبــایــد خـطابـت کـنـم عـشـق مــن
بــایــد ایــن بــتــی کـه ازت سـاخـتـم
بــا دســت خـودت تـوو دلـم بـشـکـنه
بــیــا کــارمــو یــکـسـره کــن نـتـرس
کــه ایــن آخــرِ دل بــه تــو بـسـتـنـه

 

راستش وقتی چن بار خوندمش از اینکه براش نقد بنویسم پشیمون شدم.چون حس کردم نقدم متن ستایشگونه ای از آب در بیاد.منشاء این پشیمونی هم اینه که اصولا من وقت نقد کردن خیلی بیرحم میشم و زمانیکه یه اثر امکان این تاخت و تازو ازم میگیره احساس یه جور سرخورگی حرفه ای میکنم.اینجور مواقع ترجیح میدم فقط از کار لذت ببرم و وارد حیطه ی نقد نشم.
معمولا به هر اثر هنری از دو دریچه میشه نگاه کرد: « راستی و درستی »
با این رویکرد که هر چیزی از  دو جنبه ارزشگذاری میشه: « مفید بودن و دلپذیر بودن »
این رویه در ادبیات به « پیام آوری و زیبایی » تلقی میشه.اگه با همین دیدگاه بخوام « آخرین آرزو » رُ نقد کنم این ترانه هم به فراخور دنیای ترانه بیش از اینکه پیامی داشته باشم داره حول محور یه موقعیت خصوصی - که میتونه عمومیت داشته باشه - ،با استفاده از زبان،یه هاله ی رمانتیک ایجاد میکنه که وقت خوندنش در مخاطب یه جور نشئه ی گذرای عاطفی رخ میده.یعنی همون چیزی که باعث میشه بگیم « لذت بردم ».
به این توجه کن که اصلا به اینکه این خصوصیت در ترانه خوبه یا بده،یا اینکه ضعف محسوب میشه یا قوت کاری ندارم.فقط دارم دربارش حرف میزنم.

بنا بر این برسیم به جنبه های زیبایی شناختی اثر.
اول از همه بگیم آیا چنین اثری تا چه اندازه به مخاطبش لذت میده؟
از این زاویه باید بگم که در چنین ترانه ای اگه لذتی در کار باشه به مخاطبی محدود میشه که در موقعیت مشابهی مثل اونچه راوی ترانه دربارش حرف میزنه،قرار گرفته باشه.برای مثال وقتی میگی: « هــمــیــن آخــرِ دل بــه تــو بــســتـنـه »
مخاطبی که نجربه ی عشقی نافرجام داشته - که تقریبا شامل همه ی ترانه دوستا میشه - از لحن تهاجمی اما ملایم عاشق دلسوخته لذت می بره.در این موقعیت خودش هم میتونه به برخی حسابهای مشوش درونیش با معشوق سامان بده.که این لحن در ادامه با بیان : « یــه سـیـلـی بـخـوابـون تــوی صــورتـم » تهاجمی تر میشه.در واقع اظهار آمادگی برای رسیدن به بالاترین رنگ که سیاهی باشه،که البته در بیت اول هم به اش اشاره میکنه: « بــیــا کــارمــو یــکـســره کـن،نــتــرس ».
« یــه سـیـلـی بـخـوابـون تــوی صــورتـم
بـذار بـا حــقــیــقــت مــواجــه بــشــم
از ایــن خــواب خــوش بــهـتـره بـپـرم
بــرام هـیـچ مـهـم نـیـس اگه له بشم »
مهندسی این بیت خیلی خوبه.او توی گوش تو می زنه و تو از خواب خوشت بیدار میشی و با حقیقتی که احتمالا تو رُ له میکنه مواجه خواهی شد.این مبنای آخرین آرزوی توئه.که او تو رُ به ابدیت پیوند بده.به آخر خط.به هر تعبیری که از نقطه ی پایان داری.
اینو حتما شنیدی:
« ازم عبور میکنی
ببین سقوط میکنم
ازم عبور کن بزن
فقط سکوت میکنم »
در این بیت هم دعوت به زدن و اظهار آمادگی برای متحمل شدن هست. تو له میشی و احسان سقوط میکنه. تو هیچ برات مهم نیس و احسان سکوت میکنه.
به نظرم تمام اونچه قرار بوده در ترانه ی آخرین آرزو خلق بشه در این بیت (ازم عبور میکنی...) به بهترین شکل ظهور پیدا کرده. ساده تر، موجز تر، جدی تر، مستاصل تر، و البته خیلی غم انگیز تر.
من تفاوت بنیادی در زبان زنانه و مردانه رو درک میکنم. شاید احسان بتونه در مواجهه با خیانت یه دوست، صرفا یه نیشخند بزنه و بره. این لزوما به خاطر مناعت طبعش نیست،ب لکه میتونه نمودی از مرد بودنش باشه. با اینحال در زمان ارزشگذاری یه اثر هنری نمیشه به این خواص رجوع کرد.
چیز دیگه ای که میخوام بگم اینه که به نظرم استیلای این آخرین آرزو بر تمام فضای اثر ناخوشاینده. بطوریکه در هر بند، گفته های بندهای قبلی، با شکلی تازه داره تکرار میشه. برای مثال در مصرع : « از ایــن خــواب خــوش بــهـتـره بـپـرم » دریافتیم که تو هنوز توی خواب و رویای او هستی. اما در ادامه بازم میشنویم: « بـــا رویـــای تــو زنـــدگـــی کـــردم » ، « هــنــوزم بــه رویــای تـــو دلــخــوشــم » ، « خــیـال تــو خــواب و خــوراکــم شــده » ، « تـو رو لـحـظـه لـحـظـه نفس می کشم »...
به نظرم این موضوع بیش از اونکه به خلق موقعیتای کلامی شیرین یا هنری برگرده، محصول بازی هنرمند با عبارات، و کمی هم هنرنمایی زبانی خودنمایانه ی اونه. به نوعی تو شاید حتی به صورت ناخودآگاه داری به مخاطبت نشون میدی که یه پیامو با چن تا ترکیب بلدی خلق کنی و برسونی.
« بـــا رویـــای تــو زنـــدگـــی کـــردم و
بــــدون اجــــازه پـــرســــتـــیـــدمـــت
بــه فــکــر خــودم بــودم و هـیـچ وقـت
به اون که می خواستیش نبخشیدمت »
به نظرم این بیت بهترین قسمت کار بوده. فرا تر از آخرین آرزو که « به غایت رسیدن با اراده ی محبوب » هست، گره ماجرا در « بی اجازه پرستیدن کسی » ظهور پیدا میکنه. تمام اونچه که داشتی دربارش سخن پراکنی میکردی موضوع ترانه ی تو نبوده. تو مقصری و خودت اعتراف میکنی که کسی رُ بی اجازه پرستیدی. و اینکه فقط به خودت فکر میکردی و خواسته ی معشوقو در نظر نمی گرفتی. تو خوشحالیِ اونو نمیخواستی. تو خودت از او یه بت واسه خودت ساختی. وقتی به این چهار قطعه دقت میکنم به حال معشوق رقت میآرم. بنا به گفته های خودت او به تو وعده یا قولی نداد، و حتی علاقه اش به دیگری، روشنه. با اینحال تو طوری ازش - و باهاش - حرف میزنی که هر کی ندونه فک میکنه او با چه ترفندی تو رُ فریب داده و حالا ناگهان به سراغ دیگری رفته! حتی بدتر از این، او رُ در ملاء عام دعوت به سیلی زدن توی صورت خودت میکنی. که اگه اینکارو بکنه براحتی در نظر دیگران خُرد میشه و همه حقو به دختر دلشکسته ی شاعره ی بیگناه میدن! و اگه نزنه، همین لحن مظلوم نمای تو واسه بدنام کردنش کافیه. اینو هم بگم که تو با عشق خودخواهانه نسبت به کسیکه خودش عاشق دیگری بوده، نفر سوم رُ ( یعنی رقیب عشقیتو ) داری نادیده میگیری. اگه تو به معشوقت برسی اون دختر از یه عاشق محروم میشه.
« بــزن! راحــتــم کــن! نـــجــاتـــم بـــده
هـــمـــیـــن آخـــریـــن آرزومـــه،بـــــزن
یـه جــوری کــه یــادم بــمــونــه دیـگـه
نــبــایــد خـطابـت کـنـم عـشـق مــن »
اگه اشتباه نکنم این بیت برات خیلی در این ترانه با اهمیت و تاثیرگذار بوده. چون حس میکنی داری احساس استیصال و درخواست نجات و رهایی و به آخرین آرزو رسیدنو میکنی. و اینکه داری میگی که با رسیدن به این آرزو در واقع خواهی فهمید که او سهم تو نیست. اما من موافق نیستم. اینکه او چه جوری بزنه، مسئله ی من نیست. چون همونطور که قبلا گفتم او قبلا کار بدی نکرده که حالا با یه بدتر از بد ( یعنی سیلی زدن به صورت عاشق ) آب پاکی رُ روی دستش بریزه. این بند آخر صرفا از این جهت خوبه که اوج عجز یه عاشقو در اقدام کردن به نفع عواطف خودش، بیان میکنه. این عجز که او سهم من نیست، و با اینکه هنوز او رُ لحظه لحظه نفس میکشم، اما به خاطر جبر زندگی حق ندارم او رُ عشق من خطاب کنم.
اما یه نکته ی متناقض در « چـقـد زود شـکـسـتـم مـسـلـم شده » هست. چقدر زود؟ آیا همه چیز در زمان کوتاهی رقم خورده؟ اگه زود بوده پس عمری هدر نرفته و فرصت برای جبران هست. معمولا در  فروپاشی ارتباطهای عاطفی کوتاه مدت،خسارت کمتری به بار میآد. اما انگار در فضای این ترانه ما به این تلقی می رسیم که ماجرای این عشق یکطرفه در برهه ی زمانی تقریبا بلندمدتی اتفاق افتاده.مثلا وقتی از ساختن بت حرف میزنی ناخوداگاه این تصور به وجود میآد که دیدن و شنیدن و حس کردن چیزای زیادی باعث شده از کسی واسه خودت بت بسازی. وگرنه یکی دو ماهه که نمیشه بت ساخت! و اگه بسازی خودت متهمی! و وقتی با تاکید از « آخر دل بستن » حرف می زنی معنیش اینه که بین اول و آخر، هم از نظر زمانی و هم از نظر مفهومی فاصله ی قابل ملاحظه ای هست. با رویای او زندگی کردی و او رُ پرستیدی، پس یه زندگی و یه پروسه ی پرستش در کار بوده، که اینا هم دارن از بُعد زمان خبر میدن. و اینکه « هیچوقت به اون که می خواستش نبخشیدیش ». وقتی روی هیچوقت تاکید داری، پس حتما اوقات زیادی به اش فک کردی. « هنوزم » به رویاش دلخوشی! بازم حکایت زمان درازه! و در نهایت اینکه تو اونو بارها « عشق من » خطاب کردی، که نشون میده فرصت زیادی برای با او بودن یا در رویای او بودن داشتی. پس وقتی میگی زود شکستت مسلم شده، درست نیست.

درباره ی قافیه ها دو جا با سلیقه بودی و انتخابای قشنگی داشتی. مثل له شدن و مواجه شدن، و خوراکم شده و مسلم شده. ریتم یکدست و روون بود.اسم خوبی انتخاب نکردی. به نظرم حتی اسم دم دستی « سیلی » انتخاب بهتری بود. زبان این ترانه ساده بود و دایره ی واژگانیش هم چیز خاصی نداشت. از خلاقیت هم خبری نبود. کلا ایده ی خاصی پشت خلقش نبود. البته مقصودم این نیست که چون خاص نبوده، پس خوب نبوده. به نظرم کار متوسط دلپذیری بود.

سعیده ی عزیز، این بخشی از چیزی بود که میشد درباره ی ترانه ی خوبت بگم.
ایشالا شاد و سالم و امن باشی.


20 مرداد 1392
وحید


|
امتیاز مطلب : 15
|
تعداد امتیازدهندگان : 3
|
مجموع امتیاز : 3
نقد ترانه ی تشنج، سروده ی امین شیخی
شنبه 9 اسفند 1393 ساعت 7:53 | بازدید : 281 | نوشته ‌شده به دست وحید شعبانی | ( نظرات )

نقد ترانه ی تشنج، سروده ی امین شیخی

به قلم وحید شعبانی

 

بیا جدی درباره ی تشنج حرف بزنیم. دلم میخواد یه نمونه ی عالی رو بذاریم جلومون که واسه تشریح تشنج کمکون کنه. من «بعد از تو» رُ انتخاب میکنم؛

خاموش کردم توی لیوانت خدایم را

تو هم تشنج رُ تقریبا همینجوری شروع کردی؛

دستم رو با سیگار سوزوندم

ببین، تو فقط یه موقعیت رُ توصیف کردی؛ دستت رُ با سیگار سوزوندی. این موقعیت برای اینکه توی ذهن مخاطبت مفهومی پیدا کنه یا اینکه اونو با خودش درگیر کنه نیاز به مصرع یا مصرعهای بعدی داره. دارم میگم صرف اینکه تو دستت رو با سیگار سوزوندی چیز آنچنان مهمی نیست که بخواد یک شروع طوفانی برای یه ترانه ی موفق بشه. شاید بگی؛ آره این یه شاهکار نیس و یه شروع طوفانی نداره. باشه، قبوله. پس داریم درباره ی یه ترانه متوسط حرف می زنیم. یادم می مونه.
مصرع دومت عقیمه و نمی تونه چیزی رُ به مصرع اول اضافه کنه؛

بوی تلخ سوختن خوبه

آره، بوی تلخ سوختن خوبه. اما به من چه؟ چرا باید منِ مخاطب باهاش درگیر بشم؟ هیچگونه چالش بشری نداره. بوی تلخ سوختنه که اتفاقا خوب هم تشخیص داده شده.شاید یه کم روش تامل می کردم اگه می نوشتی مثلا؛

روحم رُ با سیگار سوزندم
روی صلیب کِنت مصلوبم
رفتار من اصلا طبیعی نیس
امشب مسیحِ مست مشروبم

می فهمم که اصلا دنبال گفتن چنین شعری نبودی. من هم نمیگم باید می بودی. دارم میگم با عبارتها ترکیبهای تکاندهنده تری میشه خلق کرد. این چیزی که نوشتم صرفا یه مثال بود که الان به ذهنم رسید.

نوشتی:

رفتار من اصلا طبیعی نیس
دنیام امشب دست مشروبه

رفتارت اصلا طبیعی نیست. خب اینکه طبیعیه. رفتار کی طبیعی هست؟ 25 درصد مردم روانپریشن. دنیات امشب دست مشروبه. کلا میخوای بگی مستی. بعد از تو الکل خورد من را مست خوابیدم.

عکسِ تو رو با عشق میبوسم
تا خاطراتم صف به صف میشه
پا میشم و توو خونه میگردم
این جستو جو هم بی هدف میشه

اگه خونده باشی یه کاری رو توی آکادمی گذاشته بودم به اسم مرگ تدریجی. اونم دقیقا مث تشنج داشت اتفاقات ناخوشایند و تلخ یه شب رُ روایت می کرد. به نظرم اون هم کار متوسطی بود.
اینجا تو داری تصویرسازی میکنی و صحنه های شبت رُ به من نشون میدی. عکسشو با عشق می بوسی. تقریبا همه ی مادرا و پدرا عکس بچه هاشونو با عشق می بوسن. با عشق بوسیدن عکس هم چیز خارق العاده ای نیست.بعدش پا میشی و توو خونه می گردی. خب داری میگی که کلافه ای و انگار یه چیزی گم کردی که نمی دونی دقیقا چیه. نا امید کنندس امین...

عکست رُ با چشمام می بلعم
تا خاطراتت اژدها میشه
پا میشم و سمت کجا میرم...؟
..........................میشه

واسه گفتن اونچه در چهار قطعه گفتی سه قطعه هم زیاد بود. فقط داشتی فضای ترانه رُ پر می کردی و به اصطلاح وقتکشی می کردی.

بازم تشنّج ، خودزنی از درد
اون حادثه!! … ماشین و یک دیوار
دستای سردت توی دستم بود
اصلا ولش کن!! … کو یه نخ سیگار؟؟!!

«بازم تشنج خودزنی از درد» به نظرم خوب نیست.  صحنه ی تصادف رُ خوب در نیاوردی. به یه پیمان ابدی نیاز داشتی. بیشتر داری از علائم تعجب و سوال و نقطه چین استفاده می کنی.

خوابم نمیبره.
یعنی الان کجاس؟
باید برم بیرون.
گریَم چه بیصداس!

کفشمو می پوشم.
عطرش توو جونمه.
هوا چقد سرده!
گرماش توو خونمه.

خلوته این کوچه.
یه روزی اینجا بود...
دستشو بوسیدم...
آره همینجا بود.

میرم به سمت شهر.
دستاشو کم دارم.
خیابونا خالی...
تمومه سیگارم...

قدم زنان،تنهام.
کاشکی کنارم بود.
سیگار می خرم.
چرا رهام کرد زود؟

این یه بخشی از ترانه ی مرگ تدریجیه.

تو نوشتی:

باید برم بیرون … هوا بد نیست
امشب تمومِ شهرو میگردم
دنیا چرا رد میشه با سرعت؟
یا گازِ ماشینم رو پُر کردم؟!!

به نظرم از اول ترانه تا اینجا، این بهترین قسمت کاره. امشب تموم شهرو میگردی. داری به یه شبگردی و پرسه ی بی نهایت و بی هدف اشاره می کنی. اونم با پر کردن گاز از سر مستی. با پرسیدن اینکه چرا دنیا با سرعت از کنارت رد میشه و اینکه شاید گاز ماشینو پر کرده باشی تصویر قابل قبولی از راننده ی مست درب و داغون میدی.

آهنگِ مخصوصت رو میذارم
“دنیای این روزای من”:سخته
هر کی من و بد مست میبینه…
میگه ببین: این مرد خوشبخته
 
اینجا خیلی خوبه. آهنگ مخصوص! ماها خیلی از این نوستالژیا داریم و باهاشون زجر می کشیم و حال می کنیم. دنیای این روزای من! انتخاب خوبیه. مث اون قطعه ای که توی بیوگرافیت گذاشتی؛ گوشت روی گاز...مشروب روی میز...
با اینحال هنوز توی ترانه چیزی نیست که ترانه رُ از حد متوسط بالاتر ببره.

باز این خیابون! … خاطراتِ تلخ
اون جیغِ ترمز!! … بعد: … یک دیوار
آره!! … همین جا رفتی و راحت …
اون صحنه امشب میره رو تکرار

این بوی بنزین!! … زجّه های (ضجه) بووووووق
مردی مَسیرِ مرگش و میره
آرووم باش امشب تماشا کن …
عشقت دُرُس  سبکِ تو میمیره!!

اول اینکه توی یه ترانه داری دوبار صحنه ی یه تصادفو نشون میدی، اما هنوز من نمی دونم این تصادف که رانندش مست بوده با باقی تصادفایی که از «رانندگی در مستی» رخ میدن چه فرقی میکنه؟ چه رازی؟ چه پیام بشری داره؟ دختره واسه چی مست کرده بوده؟ واسه چی مرگش اونقد با ارزش بوده که دربارش ترانه ای خلق شده؟ به نظرت خیلی هندی نیست که یه نفر به خاطر یه تصادف معمولی داره خودکشی می کنه؟ اونوقت با چه استیصالی داری سعی می کنی با مطرح کردن این نکته که داری به سبک معشوقت می میری، ترانه رُ از بی هدف بودن نجات بدی. ترانه ت به اندازه ی قهرمانت که «پا میشه و توو خونه میگرده و این جستجوش هم بی هدف میشه» بی هدفه.
ضجه های بوق چیز خارق العاده ای واسه یه تصادف مرگبار نیست. توی همه ی تصادفهای اینچنینی مشترکه. مرگ تدریجی که مث تشنج یه مرگ ناگهانی نداره حداقل یه گره سطحی داره؛ راوی وقتی از کلافگی میره شبگردی، دقیقا توی یه تاکسی میشینه که رانندش شوهر زنی بوده که معشوقه ی راوی بوده. و راننده تاکسی وقتی از راوی یه سیگار هدیه می گیره سفره ی دلشو وا میکنه و از غم بزرگش میگه؛ زنش عاشق شده و از روی خریت رگشو زده و خودکشی کرده. باز یه گره دیگه هم داره؛ زن راننده تاکسی اتفاقا عاشق همین راوی بوده؛ «منو نمیشناسه! رقیب سرسختش!»
با اینحال مرگ تدریجی هم ترانه ی خوبی نیست.
 تشنج درباره ی چیه امین؟ داری از کدوم معضل اجتماعی، کدوم درد بشری، کدوم مفهوم انسانی حرف می زنی؟ بیشتر به نظر می رسه داری واسه پلیس راهنمایی رانندگی مینویسی و هشدار میدی که در حالت مستی نباید رانندگی کرد. جالبه که «رانندگی در مستی» شاهکار اخیر ترانه های فارسیه که از وجود سراسر تراوش یغما در اومده؛
«فرقی نداره جاده ی چالوس و راه قم
من مستی ام که خوش داره رانندگی کنه
یه ماهی که توو آکواریوم زار می زنه
تا توی اشکهای خودش زندگی کنه».

تو بگو. جاده ی چالوس با راه قم فرقی نداره؟ قم! چالوس! واقعا مسته!

امین عزیز، بخواب و در ناپل از خواب بیدار شو پسر خوب!

روز به روز بهتر میشی!


دوست تو وحید
23 دی 1392


|
امتیاز مطلب : 5
|
تعداد امتیازدهندگان : 1
|
مجموع امتیاز : 1
قاب بازی نبوغ می خواهد
شنبه 9 اسفند 1393 ساعت 7:48 | بازدید : 198 | نوشته ‌شده به دست وحید شعبانی | ( نظرات )

قاب بازی نبوغ می خواهد

 

ما گیلک ها اصطلاحی داریم که می کوشیم آنرا معادل با واژه هایی مثل شیاد و شارلاتان استفاده کنیم؛ «قاب باز».
هرچه هست «قاب باز» جدا از تعریفی که در گویش گیلکی ممکن است داشته باشد و - حتما هم دارد- در ادبیات محاوره ای امروز گیلان معنی خاصی را می رساند که شرحش بسیط است.

ایده ی نوشتن این یادداشت وقتی به ذهنم رسید که یکی از دوستان، درباره ی برخی شخصیتهایی که اندک شناختی از آنها دارم پرسشهایی مطرح کرد؛ مثلا اینکه چطوری به نان و نوا رسیده اند و چطور پیشرفت کرده اند؟
من به نردبان افتادنی این دنیا معتقد نیستم. وقتی کسی برای یک دهه در عرش بوده، چه ایرادی دارد یک دهه هم روی فرش بخوابد؟ ما تا از پیشرفت و موفقیت یک «قاب باز» حرف می زنیم فوری یک آدم پیدا میشود که بگوید: چوبش را خواهد خورد!
کاری به این حرفها نداریم. داریم درباره ی «قاب بازی» و «قاب بازگری» برخی از همشهریها حرف می زنیم. اصولا «یک قاب باز موفق» باید چه ویژگیهای داشته باشد؟ او باید:
1-    کاری به کار کسی نداشته باشد، مگر اینکه منافعش در خطر باشد.
2-    بلد باشد از آب شیرکاکائو بگیرد.
3-    خودش را به منبع قدرت نزدیک کند، تا جایی که با افراد مربوط به منبع قدرت عکس همآغوشانه داشته باشد.
4-    همسرش را از بین دخترانی که پدر پولدار دارند انتخاب کند.
5-    اگر تصادفا وارد جایی شد که نفعی در آنجا بود تا آخر عمر خارج نشود.
6-    در تنهایی خود به ریش همه بخندد.
7-    خر سوار خوبی باشد.
در اینجا بگویم که مهم ترین ویژگی یک «قاب باز» این است که در میان جهت گیریهای سیاسی و باورهای مذهبی و مباحث فلسفی و روشهای علمی و هنری، فقط و فقط در پی راندن خر خودش باشد. او یک میانه روی تمام عیار است. مردی که به لحاظ مراعات آرامش کشور یا محیط خودش بیشترین سهم را داشته و آنقدر آسته رفته و آسته آمده که گربه هه خوابش برده!

«قاب باز» بودن یک موهبت است! و «قاب باز» یک پدیده است! چطور فردی که سوادی اندک، لهجه ای تابلو، صورتی نچسب و فطرتی پست دارد به اوج می رسد؟ او یک نخبه است و با شجاعت می گویم تمام حرفهایی که پشت سرش می زنند از روی حسادت است! حتی این مقاله ناشی از گونه ای حسادت به تحریر درآمده! بله! حسادت! من هم به او حسادت می کنم، اما نه به پیشرفتش! من به روشهایی که او، و فقط و فقط او بلد است حسادت می کنم. او می تواند با یک رییس، در کمترین زمان آنچنان صمیمی شود که با هم «خر پیس» بازی کنند! درحالیکه من نمی توانم با کسیکه از جایگاه یا میز و صندلی اش شخصیت می گیرد دو کلمه مشترک برای گفتگو پیدا کنم! او رگ خواب روسا و سران را پیدا کرده است! مانند «مکس» (فرهاد آییش در فیلمی به همین نام) شانه ی افراد متنفذ را ماساژ می دهد و برای ریزش مویشان شامپو پیدا می کند!
شاید هم یکروز سوتی بدهد و گیر بیفتد، این که مهم نیست. همه ی ما بالاخره یکروز گیر حضرت عزراییل می افتیم و هم ما (امثال من) و هم «دوستان قاب بازمان» در جهان اخروی جای خوبی نداریم، اما او لااقل در دنیا توانست معنی جای خوب، نشستن پشت فرمان شاسی بلند، زندگی در گلسار یا منطریه، ماه عسل در کیش، و نیز معنی نترسیدن از هزینه ی دوا و درمان را بفهمد! امثال من آنقدر در این خوب بودن مذخرفمان گیر کرده ایم که خوبی مذخرفی یافته ایم! من و امثال من آدمهای خوبی هستیم! چون بلد نیستیم «قاب باز» خوبی باشیم! خوبی ما از روی خوب بودن نیست، از روی این است که بلد نیستیم از بدی ارتزاق کنیم و به جاه و جلال دنیوی برسیم! «قاب بازی»، نبوغ می خواهد که ما نداریم!
به نظر من که بهترین معادل برای «قاب باز» در زبان فارسی کلمه ی نابغه است!

وحید شعبانی

منتشر شده در سایت خبری - تحلیلی خزرآنلاین

 


|
امتیاز مطلب : 5
|
تعداد امتیازدهندگان : 1
|
مجموع امتیاز : 1
فرامرز دعایی کسی را نکشته است
شنبه 9 اسفند 1393 ساعت 7:39 | بازدید : 253 | نوشته ‌شده به دست وحید شعبانی | ( نظرات )

 

 

فرامرز دُعایی کسی را نکشته است

 

 

زیر آفتاب یک ظهر خلوت در خیابان مطهری رشت، سایه ای از کنارم رد شد.می گویم سایه، چون خودش هم می داند این وجودی که امروزه در کوچه میدانهای لشت نشا پرسه می زند فقط سایه ای از هنرمند محبوبی است که روزگاری نجواهای عاشقانه ی گیلانی ها را به انحصار خود در آورده بود.
وقتی به وساطت فرزاد - برادر کوچکترش- خواستم با او همکلام شوم خودش هم همین را گفت:
« مصاحبه ی چی؟ چیزی برای گفتن نیست.

من فرامرز دعایی هستم.یک روز می خواندم... و امروز نمی خوانم»
تمام فاجعه را برایت در دو جمله خلاصه میکند. « یک روز می خواند... و امروز نمی خواند»
و این کلمات را آنچنان مصمم ادا میکند که به خودت اجازه ندهی به حالش رقت بیآوری. او نیازمند ترحم تو یا هیچکس دیگر نیست. حتی سیگاری را در قهوه خانه ای قدیمی به رایگان نمی پذیرد، مگر آنکه برای جوانکی خاطره ای بیآفریند. و بی تردید از بین همه ی آن جوانهایی که گاهی با فرامرز دمخور می شوند کسانی هستند که روزی، جایی با افتخار بگویند: « من با فرامرز دعایی سیگار کشیدم ».

« یک روز می خواند... و امروز نمی خواند»

و این عبارت را آنچنان با طعنه بر زبان می آورد که گویی می خواهد بگوید: « آنچه باخته ام صدای من بوده، توان خواندنم بوده، و نه هیچ چیز دیگر ».
و اگر صدایی بود، و اگر نایی برای خواندن بود هنوز هم دلش می خواست - و می توانست - لا اقل - در آن جشن عروسی در لیچاه یا آن مهمانی در گلسار، صدایش را به آسمان برساند و به همه ی آنهایی که مرد بر زمین خورده را لگدمال میکنند بگوید: « این من هستم، فرامرز دعایی. و اگر اشتباهی کرده ام، و اگر ستمی کرده ام بر خود کرده ام»
آنهایی که میگویند: « خودش مقصره » - « قدر خودشو ندونست »، گویا خود آنقدر بی گناه و متکی به نفس اند که امکان هیچ اشتباهی در ضمیرشان نیست که تا این اندازه راحت، زوال یک اسطوره را به باد نقد می گیرند.
از خودم می پرسم آیا آنقدر نگون بختند که هرگز چیزی به بزرگی آنچه فرامرز باخت نداشته اند، یا آنقدر خوشبختند که آنچه بر فرامرز گذشت را هرگز تجربه نکرده اند؟ جواب، روشن است.
او لایق این ستایش نامه نیست. او یک نفر را - در خود - کشته. او اجازه داده سرنوشت قهار بر او چیره شود. او حق اشتباه نداشته. او حق نداشته در برابر بار سنگین آزمون زندگی کمر خم کند. اگر ترانه سرایی کم نظیر بوده که میتوانسته اغلب غریب به اتفاق شاهکارهایش را خودش بنویسد، اگر در آهنگسازی و تنطیم جادو میکرده، اگر تمام غم و شادیِ تمام عشقها و عاشقهای زمانه ی زادگاهش را در یک چهچه آواز، همگانی میکرده، پس باید دست از پا خطا نمی کرده!
این قانون خودساخته و نانوشته ی اجتماع پر اشتباهیست که بهترین دستآوردهای خود را با لغزشی به پرتگاه انزوا میفرستد.
فرامرز دعایی شصت سالگی را پشت سر گذاشته است.
گاهی که او را در بازار لشت نشا می بینم می خواهم جایی در دوقدمی اش بایستم و ببینم آیا لرزش لبانش از پچ پچ کردن با خود است یا اینکه ترانه ای سوزناک را زمزمه میکند:
« گولِ نیمه جانِ شوره زارمه... هوسِ آبه نارَم... دوس دارم پرپرا بَم... »

یا شاید به خود می گوید:
« بهتره که می دهن... که می دهن دَوَسته بِه... »


اگر مردم شهادت ندهند، شالیزارهای جلگه ی گیلان شاهدند که فرامرز دعایی، روزگاری زیباترین مرواریدهای قلبش را و دلنشین ترین تراوشات درونش را به زمانه اش هدیه کرد.
او در قلب مردم بود. همه چیز را با دقت یک جواهرشناس می دید و می شنید و می نوشت. او با ترانه هایش و با صدایش، مردم،فرهنگ و زمانه اش را تقدیس می کرد.
اما فرهنگ و زمانه فرامرز دعایی را به جرمی که امروز جرم محسوب نمیشود - و یک بیماریست - نادیده میگیرد و تکفیر میکند.
فرامرز دعایی کسی را نکشته است. او سزاوار انزوا نیست. هنوز می تواند استادی در موسیقی، یا آموزگاری در ترانه سرایی باشد. شاید لبخند دوستانه ی یک مرد مسئول موقر بتواند بیمهای درون مجروح فرامرز را به امید تبدیل کند. مردی با شهامت بایستد و فرامرز را به آغوش گرم هنر ستودنی اش بازگرداند. نباید پرسید چگونه. باید چگونگی اش را فهمید. او خود نیز وقتی در تنهاییِ روستایی در لشت نشا می نشست، برای نوشتن آن ترانه ای که به مردمش تمنای عاشق شدن می بخشید هرگز از خود نپرسید چگونه. او چگونگی قلبهای عاشق عشق ما را کشف کرد. او پیچ و خم احساسهای نازک ما را فهمید. ما نیز چگونگی قلب از خود شکسته ی او را بفهمیم و پیچ و خم احساسهای رنجور او را درک کنیم.
آوازه خوان دارد رنج میکشد.

وحید شعبانی

منتشر شده در سایت خبری - تحلیلی خزرآنلاین

 


|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
دل ندارم 90 ببینم!
شنبه 9 اسفند 1393 ساعت 7:35 | بازدید : 231 | نوشته ‌شده به دست وحید شعبانی | ( نظرات )

دل ندارم 90 ببینم!

 

نام خانوادگی پورغلامی خود به خود ذهن آدم را به سمت حسن رود و غازیان و بندرانزلی میکشد.و گفتن ندارد که نام ستاره ی دهه ی 60 ملوان و مربی فعلی این باشگاه باعث این ماجراست.اما یکسال است که این نام مرا به سمت یک آژانس در رشت می کشاند.جایی که فوتبالیستی گمنام از سپیدرودی های ناشناخته ی سالهای دور،مسافرکشی میکند.البته خیلی از تحصیلکرده ها و کارمندها و دکتر - مهندسها مسافرکشی میکنند.اینکه چیز بدی نیست.لقمه باید حلال باشد.اینکه از چه راهی به دست می آید بحث دیگریست.وانگهی،وقتی ستاره ای مثل سید علی محمدی که در نوع خود نابغه ای محسوب میشد اینهمه سال در میدان شهرداری ایستاد و همانطور که وقت آفسایدگیری سر مدافعان کناریش فریاد می زد،فریاد کشید : «جانبازان،دو نفر! »،پس دیگر مسافرکشی خودش یک افتخار محسوب میشود!
بگذریم.
در رمضان سال 91 با پدر یک کودک بیمار سرطانی به نام سوگند پورغلامی آشنا شدم که زمانی یک فوتبالیست بومی بود.سوگند 12 ساله به سرطان خون مبتلاست و به گفته ی پزشکان برای پیوند مغز استخوان به بیش از چهل میلیون تومان نیاز هست.حقیقتا قیمت بنزین و نرخ آژانس در رشت در دستم نیست،و گر نه معادله ای به راه می انداختم تا غلامرضا پورغلامی بتواند در یک طرح سی- چهل ساله چیزی نخورد و آب و برق و گاز مصرف نکند و تلفنش را یکطرفه بگذارد تا قطعش کنند و بالاخره آن چهل میلیون لعنتی را جور کند.
از طرفی به موشکی فکر میکنم که از آلمان فرود آمده بود و به پدری غمگین وعده ی کمک داده بود.با خودم کلنجار می روم و سعی میکنم بنا را بر این بگذارم که ستاره ی بوندسلیگایی محبوب فقط جریان را فراموش کرده است و این فراموشی ربطی به عدد « چهل میلیون » ندارد.اما آن بخش دردسرساز ذهنم مدام سعی میکند بازخواستم کند که « چطور وقتی پای منافع شخصی در میان هست چیزی را فراموش نمی کنند؟ »
خدا نکند که گذر کسی به محک بیفتد!بیمارستان کودکان سرطانی!که مدتهاست تبدیل شده به پاتوق آدمهایی مثل غلامرضا پورغلامی!ای خدا اینجور جاها را به آنهایی که ماشین کوچکشان زیر 100 میلیون نیست نشان نده!آخر دلنازکند!طاقت دیدن ندارند!وانگهی درد،مال دیگران است!مرگ فقط مال همسایه است!
آخ!محک!چه نام سه حرفی کوچک دردآوریست!
شما چه دل دو حرفی بزرگی دارید که هر هفته 90 می بینید!گلری که زیر ابرو برمیدارد و میگوید : « فقط ششصد میلیون گرفتم! »
این استفاده ی شگفت انگیز از اصطلاح « فقط » بدجوری روی اعصابم راه می رود!
آخ!تازه از کسری مالیات هم گله دارد!
کسی که با بیمارستان محک سر و کاری دارد میگفت از بیمارستان به یک فوتبالیست میلیاردر زنگ زدند و تقاضای کمک کردند.جواب داد : « ببخشید!اگر من از این پولها میدادم به قولی فلانی نمیشدم! » آرزو میکنم این گفته دروغ باشد!
با اینحال آنچه از حضور کریم باقری در محک می گویند تسلی بخش است.در محک رسم بر این است که قبل از مرگ هر کودک لاعلاج سعی میکنند آخرین آرزویش را برآورده کنند.گویا یک پسربچه آرزو میکند : « ایکاش کریم باقری را از نزدیک می دیدم ».به هر ترتیب با کریم تماس میگیرند و به او اطلاع می دهند.کریم بلافاصله خود را می رساند.پسرک از شادمانی به گریه می افتد.پرسنل و کریم به گریه می افتند.همسر کریم با او تماس میگیرد و از کریم میخواهد زودتر خود را به خانه برساند.گویا جشنی خانگی داشته اند.کریم،همسر و دو پسرش را به بیمارستان فرا می خواند و جشن را در کنار تخت پسر بچه ی در آستانه ی مرگ بر پا میکنند.سپس کریم کمکی هشتادمیلیون تومانی به کودکان سرطانی محک تقدیم میکند و پس از آن به مهمان ثابت بیمارستان تبدیل میشود.
آخ!چقدر دلم برای بازی کردن کریم تنگ شده!چقدر برایم شیرین شده این آذری کمحرف!
حیف!هرگز افسانه ی جومونگ تماشا نمی کردم! چه خوب که شبکه ی باران تکرارش میکند!از وقتی شنیدم که  « سونگ ایل گوک » بازیگر نقش جومونگ در زمان حضور کوتاهش در تهران یک روز را با کودکان سرطانی در محک گذرانده عاشقش شده ام!یا رضا عطاران،که مدام به آنجا سر می زند!یا بهاره رهنما!یا محسن زمانی که در نقش یوسف (ع) او را شناختیم!و علیرضا حقیقی!و جواد نکونام!
وقتی این اسمها را حتی به بهانه ی چند بار سر زدن به کودکان سرطانی تایپ میکنم حس میکنم در حال نوشتن اسماء متبرکه هستم.شاید این نقش کوچک آسمانی که بر عهده گرفته اند باعث این تقدس شده باشد!
نامتان مقدس باد!
که می دانید زندگی فقط جلوی دوربین و توی استادیوم نیست!می دانید که زندگی واقعی آنجاها نیست!زندگی واقعی اینجاست،در محک!یا در آن آژانس کوچک در رشت!آنجا که یک پدر در میان امید و نا امیدی به سرنوشت سوگند 12 ساله فکر میکند!
الآن یک پیوند دهنده ی مغز استخوان برای سوگند پیدا شده است.شاید کسی هم پیدا شود که این یازده شماره را بگیرد و به غلامرضا پورغلامی مژده ی تامین هزینه های درمان دخترش را بدهد...09119319341

وحید شعبانی

منتشر شده در سایت خبری - تحلیلی خزرآنلاین


|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
چاقو کشی و نبوغ
شنبه 9 اسفند 1393 ساعت 7:30 | بازدید : 1711 | نوشته ‌شده به دست وحید شعبانی | ( نظرات )

چاقو کشی و نبوغ

 

درباره ی قتل « یوسف سجودی » قهرمان 25 ساله ی بوکس کشور نظریه های مختلفی وجود دارد.
در یکی از این گمانه ها رای بر این است که « یوسف سجودی » قربانی اختلافات موجود بین دسته های « گردن کلفتی و چاقوکشی » قبل از انقلاب رشت شد.با این شرح که یکی از این دسته ها برای گناهکار جلوه دادن و حذف دسته ی مقابل اقدام به صحنه سازی در قتل یک ورزشکار محبوب و مدال آور کرد.
در روز هشتم فروردین ماه سال 1350 یوسف سجودی در میان 97 بوکسور از سراسر کشور با کسب 9 پیروزی پیاپی در رشت بر قله ی بوکس ایران ایستاد.
همان شب جشن پیروزی قهرمان جوان در کافه ای موسوم به « لاله ی صحرایی » واقع در جاده ی انزلی برگزار شد.جشنی خونین که نام کافه را برای همیشه در اذهان مهمانان ثبت کرد.
یکی از این مهمانان مردی میانسال به نام « غلام خویشاوندی » بود که در شهر رشت با نام مستعار « قربعلی چماق » شناخته میشد.او یکی از مهمترین « گردن کلفت » های دوره ی خود محسوب میشد.اما با سایر همردیفان خود یک تفاوت اساسی داشت.
در دوره ای که « قداره کشهای نوچه دار » با تقسیم جغرافیایی شهر بین خود و بر پا کردن انواع و اقسام کسب و کار،از شرارت به سمت تجارت حرکت می کردند «قربعلی چماق» با وفادار ماندن به ماهیت اصلی خود که- همان لاابالی گری بود – وصله ی ناجوری برای « جامعه ی گردن کلفتان نوگرا » به حساب می آمد.
در آن سالها افرادی نظیر « اسماعیل خداترس » در اطراف زرجوب و خیابان لاهیجان، « جمشید فرزانه » در جاده ی انزلی و « پرویز خراسانی » در زیرکوچه و مرکز شهر قلمروی کاسبکارانه به راه انداخته بودند و می کوشیدند با به حداقل رساندن دردسرها و درگیریها بیشترین بهرمندی را از آن خود کنند.با اینحال افرادی نظیر « قربعلی چماق» از چنین دستگاه پولسازی بی بهره بودند و با همان روشهای سنتی مربوط به « گردن کلفتها » پول در می آوردند که بیش از هر چیز به باجگیری و قمار نزدیک بود.در واقع « گردن کلفتهای تاجرمسلک » در یافته بودند که « قدّاره کشی » ضدپول و هزینه ساز است.به گونه ای که گفته میشود « پرویز خراسانی » در یک رقابت کشتی محلی،کشتی گیری که چاقو کشیده بود را با ناسزا اخراج کرد و « اسماعیل خداترس » در مقابل قداره کشهایی که در یک قهوه خانه او را دوره کردند و ناسزا گفتند چای خورد و سر بلند نکرد.جدا از صحت یا عدم صحت این داستانها آنچه مسلم است این است که آنها مسیر خود را از « گردن کلفتی » به سمت رفاه و آسایش و دارندگی و برازندگی و عیش و نوش پیدا کرده بودند.اما افرادی نظیر « قربعلی چماق » هنوز به چنین مکاشفه ای نرسیده بودند یا اینکه از نبوغ تبدیل قدرت به پول و آسایش برخوردار نبودند.
با چنین فرضیه ای عجیب نیست اگر بگوییم که تا چندی پیش از قتل بوکسور رشتی، «قربعلی چماق»در زندان محبوس بود.
در دوره ی رفاقت برادرانه ی امثال « اسماعیل خداترس » با مسئولان شهری و روسای شهربانیها و ماموران نظامی و مملکتی،« قربعلی » هنوز باید رنج زندان را بر خود هموار میکرد!
با این وصف در شب فراموش نشدنی « لاله ی صحرایی » از بخت بد،خلافکاری به نام « محمد سواد کوهی » نیز با رفقایش به جمع مهمانان می پیوندد تا برای آزادی اش از زندان جشن بگیرند.
مثلث مرگ در کافه با حضور « قربعلی چماق »،«محمد سوادکوهی » و « یوسف سجودی » شکل میگیرد.
ماجرا از جایی آغاز میشود که در دوره ی حبس در زندان بین « قربعلی » و « محمد » اختلافاتی بوجود می آید.سپس در شب حادثه یکبار دیگر با هم روبرو میشوند.« قربعلی » که ابتدا از حضور «محمد سوادکوهی» آگاه میشود برای تسویه حساب به سمت او می رود و درگیری با بگو مگو و فحاشی آغاز میشود.کافه به سمت آشوب می رود.جشن در آستانه ی بر هم خوردن قرار میگیرد.یوسف سجودی به صحنه ی درگیری می آید تا وساطت کند.او نمی خواهد طعم شیرین پیروزی و لذت بردن از جشن قهرمانی را از دست بدهد.نمی خواهد شبش خراب شود.اما کسانیکه به اندازه ی سن او چاقو به دست گرفته اند هرگز به میانجیگری او تن نمی دهند.در این گیر و دار ناگهان کسی برقها را خاموش میکند و تاریکی کافه را فرا میگیرد.و لحظاتی بعد که برقها روشن میشود همه ی مهمانها قداره ای را فرو رفته بر سینه ی جوان 25 ساله ای می بینند که نامش «یوسف» بود و همیشه میگفت : « من قهرمان مشتزنی هستم،نه قهرمان مردم زنی ».
« غلام خویشاوندی » معروف به « قربعلی چماق » محکوم به قتل « یوسف سجودی » و در شهربانی رشت به دار آویخته میشود.با اینحال هیچکس ندید که چه کسی قداره را بر سینه ی بوکسور جوان فرو کرد و خود محکوم حتی تا پای چوبه ی دار بعنوان آخرین حرف قسم خورد که او قاتل نیست.امروزه بسیاری از قدیمی های شهر رشت این گفته ی معروف را بخاطر دارند که «قربعلی چماق» در مقابل قاضی گفت : « من چاقو زدن را بلدم!یک مرغ به من بدهید،هزار ضربه ی چاقو به او می زنم بطوریکه نمیرد! »
پس از آن واقعه ی تلخ مانند هر ماجرای دیگری مردم با دیدگاههای گوناگون درباره ی آن به گفتگو پرداختند.
برخی به بیگناهی محکوم معدوم اشاره کردند و خود را در « اعتماد به نفس مردی چاقوکش » شگفت زده یافتند.
برخی به دوره ی نا امنی و قداره کشی لعنت فرستاده و به بیگناهی و جوانی مقتول دل سوزاندند.
برخی نیز با پاک کردن صورت مسئله،وجود کافه را زیر سوال برده و پرسیدند : « اصلا چرا باید یک ورزشکار قهرمان کشور در چنین مکانی حاضر میشد؟! »

من نیز به نوبه ی خود به شباهت موجود بین آن واقعه با برخی وقایع امروزی اشاره میکنم.
مهمترین جنبه ی این شباهت مربوط میشود به قربانی شدن کسی که به اصطلاح « نه سر پیاز بود نه ته پیاز ».
امروز هم بسیاری از افراد سودجو و منفعت پرست بر سر مال و جاه منازعه دارند.اما « بلدند چاقوی نقشه های شومشان را به کجای مرغ بزنند ».آنها یکدیگر را نمیکشند.آنها به اندازه ی سن قربانی هایشان نقشه ریخته و عمل کرده اند.بسیاری از جوانهای امروزی ما در حیطه های گوناگون قربانی چنین افرادی میشوند که نه تنها گردن کلفتی نمی کنند بلکه گردنشان از مو هم باریکتر است.به نظرم آنها نمونه ی تکامل یافته ی گردن کلفتانی نظیر « خداترس و خراسانی » هستند.آنها قانون را از قانونگذاران هم بهتر میشناسند و به گونه ای قانونی قانون شکنی میکنند که قانون هم در مقابلشان مستاصل میشود.آنها هم به شیوه ی خود شهر را با هم تقسیم میکنند.بهترین دوستان آنها در بهترین جایگاهها مستقرند و با رد و بدل کردن شانسها و امکانها به دو هدف اساسی می زنند.اول اینکه منافع خود را تامین میکنند و دوم اینکه تهدیدات را از خود می رانند.آنها نابغه اند.و به گونه ای اعجاب انگیز می توانند از نفوذ پول و موقعیت بسازند.
البته اگر عاقبت آن « گردن کلفتان » به دار آویخته شدن در میدان صیقلان بوده،عاقبت این « نازک گردنان » افتادن در ته چاهیست که برای خود حفر میکنند.همین حالا هم برخی قصه ها از برخی ها بر سر زبانها هست که با ارقام میلیونی و میلیاردی « یه  قل دو قل » بازی می کردند و کارشان به جایی کشید که ادامه ی بازی را در زندان پی گرفتند.
اگر آن « قداره کشان » کلاه بر سر و سبیل از بناگوش در رفته داشتند اینها ظاهری آرام و شُسته و رُفته دارند و در صورت لزوم لبخند می زنند.
اگر در کافه ی زندگیتان به آنها برخوردید که نزاع میکنند نزدیک نشوید.از جشنتان لذت ببرید.
آنها یکدیگر را نخواهند کشت.چون « چاقو زدن را بلدند ».


وحید شعبانی
29 تیر 92

منتشر شده در سایت خبری - تحلیلی خزرآنلاین


|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تو هم بایگانی می شوی آقای کپی!
شنبه 9 اسفند 1393 ساعت 7:26 | بازدید : 176 | نوشته ‌شده به دست وحید شعبانی | ( نظرات )

تو هم بایگانی می شوی آقای کپی!

 

آرامگاه پدر موسیقی فولک گیلان در محوطه ی بارگاه بی بی حوریه در بندرانزلی یک گور مثل همه ی گورهاست. احمد عاشورپور که در نظر بسیاری از علاقمندان به موسیقی گیلان هنوز هم بعد از گذشت شش سال از مرگش پرستیدنی است هرگز به هنر والای خود غره نشد و هرگز کسی را به عنوان مدیر برنامه های خود به کار نگرفت. همانگونه که فریدون پور رضا خود مدیر برنامه های تماما مردمی خود بود و برای یافتن یک آوا یا نوای محلی به دورترین روستاهای گیلان سفر می کرد، همانگونه که ناصر مسعودی بدون محافظ و گارد ویژه به استادیوم عضدی می آید تا بازی تیمهای رشتی را تماشا کند. البته شاید دلیل این سادگی و مردمی بودن این بوده که این آدمها از قبال هنر متعالی خود میلیونر نشدند. آنگونه که برخی از خوانندگان امروزی کنسرتهای « بیگانه با هنر » امروزی با فروش بلیطهای چهل - پنجاه هزار تومانی به خود اعتماد به نفس کاذب هنرمند بودن می دهند و در مقابل بین خود و مردم حصار می کشند که مبادا گردی از سادگی مردمشان روی تک کتهای موکارلو نشانشان بنشیند که زیر چهارصدهزار تومان نیستند.
ظاهر ناصر مسعودی نسبت به آنچه قدیمی ترها در ذهن دارند هیچ تغییری نکرده، جز آنکه برف ناگزیر زمستان پیری، سیمایش را سپیدتر کرده است. اما آقای خواننده ی جوان پسند برای اینکه بداند این دفعه با چه آرایش و بزکی روی صحنه برود باید با مدیر تبلیغاتی اش مشورت کند. زیر ابرویش را بردارد یا نه؟ این موضوعیست که آرایشگرش بهتر میتواند درباره اش تصمیم بگیرد. البته خوشپوش بودن و خوش سیما بودن بد نیست، آنچه بد است فاصله گرفتن از مردم است.
آیا این سوال قابل اغماضی است که بپرسیم اگر بنا بر در آکواریوم بودن هنرمند است پس چرا هنرمند تکرارناپذیری مثل شیون فومنی پیاده از رودبارتان به زرجوب می رفت؟
شاید این هنرمندنمایان امروزی هم آرزو داشته باشند در حد الویس پریسلی و خولیو ایلگلسیاس بریز و بپاش و جنگولک دور و برشان باشد. در این بحثی نیست. اصلا حق طبیعی آنهاست که به صلاح خود رفتار کنند. فقط یک غصه می ماند که تبدیل به عقده شده، و آن هم اینست که درخشانترین چهره های هنر ما گیلانی ها گوشه گیری می کنند و کسی هم نازشان را نمی خرد.
هادی حمیدی، خواننده ی طلایی تالشی با بیماری و مشکلات مالی دست در گریبان است، ناصر مسعودی به انزوا رفته، تیمور گورگین با رسانه ها قهر کرده، و جوانتری مثل آزادبخت ترجیح می دهد گاهی برای رستورانها آوازه خوانی کند.
برپا کردن کنسرت هم طرفداران خودش را دارد. حالا قیمت بلیط هر چه باشد. هر که خواننده ی امروزی کپی شده از روی دیگری می خواهد، برود و پنجاه هزار تومان پول بلیط بدهد. حتما دارد که می دهد. دارندگی و برازندگی! این وسط چیزی هم گیر چند واسطه می آید که در هیبت مدیر برنامه و مدیر اجرایی و « کنسرت برگزار کن » از مشهور کردن همین خواننده های کپی شده ارتزاق می کنند.
هر چه هست تا دو سه سال دیگر همین خواننده ی مودبی که این هفته در رشت اجرا دارد هم به بایگانی خواهد رفت و یک نفر « از خودش کپی کار تر » جای او را خواهد گرفت. هفته ی آینده بنرهای تبلیغاتی اش را پایین خواهند کشید و تصویر بزک شده ی دیگری را بالا خواهند برد. اما تا دنیا دنیاست صدای احمد عاشور پور در گوش مردمش طنین انداز باقی خواهد ماند، « تنها صدایی که می ماند »، عبارتی که بر سنگ گور ساده اش در بی بی حوریه حک شده است.

وحید شعبانی
23 مهر 1392
متشر شده در سایت خبری - تحلیلی خزرآنلاین


|
امتیاز مطلب : 5
|
تعداد امتیازدهندگان : 1
|
مجموع امتیاز : 1
با گل مسی به هوا پریدم!
شنبه 9 اسفند 1393 ساعت 7:22 | بازدید : 186 | نوشته ‌شده به دست وحید شعبانی | ( نظرات )

با گل مسی به هوا پریدم!

 

به خاطر می آورم که یک کشتی گیر آمریکایی بعد از شکست از عباس جدیدی در تهران، جدیدی را روی دوش خود بلند کرد و در سالن چرخاند.

یک آمریکایی هم رقیب رضا زاده بود که در وزنه برداری قهرمانی جهان، رفتاری متین و متمدنانه داشت، و گزارشگر ایرانی ریشخندش می کرد، چون در ریشش یک حلقه ی فلزی انداخته بود.
به عقب تر که می روم به تلاقی زلزله ی رودبار و منجیل با جام جهانی 90 می رسم، و ماجرای دوره گشتن کلینزمن برای کمک به زلزله زدگان را به یاد می آورم. هشت سال بعد به خاطر شادی پس از گلی که به ایران زد از سوی گزارشگر ایرانی مورد شماتت قرار گرفت و رفتار نوعدوستانه اش نادیده گرفته شد. گویا فقط مهدوی کیا حق داشت بعد از گل به آمریکا کل استادیوم را بدود!
هنوز هم برایم عجیب است که آمریکایی ها بعد از شکست از ایران در جام جهانی 98 با ایرانیها عکس یادگاری انداختند.
هنوز هم به یاد می آورم فریادهای مهندس فائقی را بعد از پایان بازی ایران و استرالیا که میگفت: «حق ما بود! به حضرت عباس حق ما بود!»
با آنهمه فرصتی که استرالیایی ها از دست داده بودند نمی دانم فائقی چطور حساب کرده بود.
با خودم میگویم شاید مثلا یک آرژانتینی مسیحی هم جایی بوده که فریاد می زده:
«حق ما  بود! به مسیح قسم حق ما بود!»
هنوز گاهی به خاطر لگدهایی که کعبی به فیگو می زد به صورت ناخودآگاه دچار شرمندگی مزمن میشوم.
همینطور به خاطر آن وقتکشی شهرستانی ابراهیم تهامی در ملبورن.
و به خاطر کتک کاری ملی پوشان ایرانی، رضایی و بداوی، در جام ملتهای آسیا.
وقتی عربها در مقابل ما وقتکشی می کردند از ما فحش می خوردند اما وقتی ما در مقابل استرالیا وقتکشی می کردیم ستاره ی بزرگمان! دایی، از این رفتار غیرورزشی پشتیبانی می کرد و از تهامی میخواست که بیشتر معطل بکند!
با عده ای جوان تحصیلکرده پای بازی ایران و آرژانتین نشسته بودم و با دیدن شور و هیجانشان به همه ی این چیزها فکر میکردم. به این فکر میکردم که ما چقدر برای غلبه بر حریفانمان حریص هستیم، و در عین حال چقدر حریفانمان را ترور شخصیت می کنیم. واقعا تعداد دفعاتی که از زبان مربیان و ورزشکاران و گزارشگران ایرانی درباره ی حقکشی حریفان و ناداوری خارجیها شنیده ایم از دستمان در رفته.
اینهمه فحش در فیسبوک نثار ستاره ی فوتبال آرژانتین کردند و حالا می شنیدم که به خاطر گلی که در لحظات پایانی به ایران زد باز هم ایل و تبارش را به باد ناسزا گرفته اند.
طعنه آمیز است که من که احساسات تعصب آمیز میهن پرستانه ندارم و نوعدوستی را بر وطندوستی ارجح می دانم از گل آرژانتین لذت بردم و به هوا پریدم، و جوانهای تحصیلکرده همگی با خشم و نفرت نگاهم کردند و حتی کسی در جمع به من توهین کرد.
چه تربیت زشتی است که به هر کس که شبیه ما نیست و مثل ما فکر و زندگی نمی کند اهانت کنیم. جایی خوانده بودم: «بیاموزیم حتی اگر به دشمنمان شلیک می کنیم این کار را با احترام انجام دهیم.»
اما ما حتی به رقیبانمان توهین می کنیم یا آنها را به باد تمسخر می گیریم، چه رسد به دشمنان.

ایران در مقابل آرژانتین غیورانه بازی کرد. قبول.
بحرین هم در 2002 در مقابل ایران غیورانه بازی کرد.
پس چرا حریفانمان را هم در آن شکست تحقیرآمیز و هم در این شکست افتخارآمیز به ناسزا می بندیم؟

شاید اگر بتوانیم به پاسخ درستی برای این پرسش برسیم این را هم بفهمیم که چرا باید در استادیومهایمان کار داور به شیر سماور بکشد، و فضای ورزشگاه هایمان برای خانومها نا امن باشد...

وحید شعبانی
1 تیر 1393
منتشر شده در سایت خبری - تحلیلی خزرآنلاین

 


|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
ترانه ی پرستو، سروده ی وحید شعبانی
شنبه 9 اسفند 1393 ساعت 7:14 | بازدید : 321 | نوشته ‌شده به دست وحید شعبانی | ( نظرات )

پرستو

 

دیگه هنگامه ی کوچه پرستو
چقد این زندگی پوچه پرستو

بیا با هم از اینجا پر بگیریم
بریم یک جای زیباتر بمیریم

آخه اینجا واسه ما جا ندارن
آدمهاش قلبای زیبا ندارن

بیا با هم بریم پرواز خوبه
دلم تنگه توی سینه می کوبه

دلم بیتاب عطر ناب یاسه
نه اینجا که خداشون اسکناسه

پرستو جون بیا با هم رها شیم
میآی با هم دو تا دیوونه باشیم؟

آخه اینجا تنفس خیلی سخته
هوا آلودس اینجا،خیلی وقته

پرستو آدما وفا ندارن
تو رو تو کنج غربت جا میذارن

براشون دل نسوزونی پرستو
نمک کورن نمی دونی پرستو

پراتو میشکنن خوشحال میرن
تو راه میری اونا با بال میرن

نری لبهاشونو یه وقت ببوسی
نشی مثل اونا یه جا بپوسی

پرستویی تو رویای تو کوچه
یه جا موندن برات یه حرف پوچه

بذار چشمای ما بیمار هم شن
پرستو و کبوتر یار هم شن

منو از شر قیچیها رها کن
ببر با آسمونا آشنا کن

نمیخوام کفتر معصومشون شم
همیشه جَلد بوم شومشون شم

میخوام طغیان کنم آزاده باشم
سفیر کوه و دشت و جاده باشم

ما از جنس همیم بیا پرستو
تو موندی خونه ی کیا پرستو؟

بیا اونجا که جای موندنت نیس
کسی مبهوت آواز خوندنت نیس



وحید شعبانی
20 فروردین 1392 ساعت 9
روستای علی بوزایه ی لشت نشا


|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
ترانه ی درهای آهنی، سروده ی وحید شعبانی
شنبه 9 اسفند 1393 ساعت 2:39 | بازدید : 203 | نوشته ‌شده به دست وحید شعبانی | ( نظرات )

درهای آهنی

 

دارم ازت بیزار میشم / اینو دلت میخواست انگار
حتی به بدرقه ت نمیام / پایان عشق، اینجاست انگار
..................................................................................
باید باهات بیرحم باشم / اما دلم عادت نداره
اطاقمون پر از دروغه / این زندگی حرمت نداره
.................................................................................
درها رو محکمتر بکوبون / چون رفتنت برگشتنی نیست
یک عمر دیوارها گفتن: / این زن کنارت موندنی نیست
................................................................................
جایی کسی چشمش به راته / پس حفظ کن آرامشت رو
ببین یه وقتی جا نذاری / لوازم آرایشت رو
................................................................................
دارم ازت بیزار میشم / به عشق، بدبینم تو کردی
من مرد رویاهات بودم / امروز اگر اینم، تو کردی
...............................................................................
درها رو محکمتر بکوبون / درهای ما شکستنی نیست
درها رو آهنی خریدم / اما دلم که آهنی نیست
...............................................................................
وحید شعبانی
29 دی 93


|
امتیاز مطلب : 9
|
تعداد امتیازدهندگان : 2
|
مجموع امتیاز : 2
ترانه ی آبروی کویر، سروده ی وحید شعبانی
جمعه 8 اسفند 1393 ساعت 22:12 | بازدید : 189 | نوشته ‌شده به دست وحید شعبانی | ( نظرات )

آبروی کویر

 

بگذر از جرم من ای دوست کاینچنین عاشقانه شدم
بگذر از من که دور از تو قهرمان یک ترانه شدم

منصفانه بیاد آور قبل تو من چه سان بودم؟
زیر گامم زمین کم بود وارث آسمان بودم

ناگهان آمدی از راه از غم بیکسی لبریز
در تو من کبوتری دیدم خیس و خسته از پاییز

گفتی از سیاهی ها خسته و شکسته پرم
از تمام خسته پران بی پناه و خسته ترم

آمدم با تنی مجروح،احتیاجی به آشیان دارم
دانه ای باشد و گاهی التماسی به آسمان دارم

گفتم : آشیان اینجاست.بنشین در کنار دلم.
دانه بر چین به زیر سایه ام و پر بزن در هوای بهار دلم

منتهی عهد می بندیم صادق و مهربان باشیم
آسمانی بیاندیشیم،وارث آسمان باشیم.

آمدی رو به شاخسارانم آشیانی به پا کردی
جان گرفتی ز جان من و درد خود را دوا کردی.

در امانم سکون گرفتی و در پناهم پرندگی کردی
دانه چیدی به زیر سایه ام و پادشاهانه زندگی کردی

آنچنان جان گرفتی که عهدمان ز یادت رفت
آن درخت تنهای مهربان ز یادت رفت

پر گشودی به جانب نور در غروبی غریبانه
آشیان را رها کردی سرد و بی نصیبانه

نگرفتی به گاه فرار شاخه ی وداعم را
جز خدا کسی نشنید شرح ماجرایم را

آن درخت دلاوری ام که به کویر آبرو میداد
هر پرنده میرسید از راه شاخه ای هم به او میداد

هرگز از بیوفایی ها نهراسیده ریشه ی من
عاشقانه زیستن هست آرمان همیشه ی من

گرچه گاهگاه برگ و برم زردرویانه بر زمین خفتند

شاخه های دیگرم اما سبز ماندند و آفرین گفتند

در کویرهای داغ دروغ سایه سارم صداقت داشت
برگ و بار شاخه های دلم با بهارها رفاقت داشت

هر چه کردم ز باوری مرطوب زیر تطهیر پاک باران بود
من درخت بودم و جانم پر ز آفتاب ایمان بود

پس گمان مبر که درخت هرگز از پر کشیدنت رنجید
و بدان که عاشقانه گریست و بدان که سپس خندید.


وحید شعبانی
رشت - زمستان 1389


|
امتیاز مطلب : 5
|
تعداد امتیازدهندگان : 1
|
مجموع امتیاز : 1